Τα νησιώτικα πανηγύρια ήταν ανέκαθεν μια καλή ευκαιρία για γνήσιο παραδοσιακό γλέντι με άφθονη μουσική, χορό και τοπικά εδέσματα. Το νησί φοράει τα καλά του, οι δρόμοι και τα καλντερίμια ασβεστώνονται και οι ντόπιοι ανοίγουν τις πόρτες τους όλο χαρά στους ταξιδιώτες, οι οποίοι απολαμβάνουν την ελληνική φιλοξενία.

Η μεγαλύτερη θρησκευτική γιορτή του καλοκαιριού δεν είναι άλλη από την Κοίμηση της Θεοτόκου που γιορτάζεται με λαμπρότητα σε όλη την Ελλάδα. Ο εορτασμός της Παναγίας στα Δωδεκάνησα είναι ξεχωριστός. Στην Αστυπάλαια, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας γεμίζει λουλούδια και οι πιστοί σπεύδουν να προσκυνήσουν τη χάρη της Παναγίας.

Η Παναγία η Πορταΐτισσα είναι μία από τις ομορφότερες εκκλησίες στα Δωδεκάνησα. Στην αυλή της πραγματοποιείται το μεγαλύτερο πανηγύρι του νησιού ήδη από το 1762. Μάλιστα το γλέντι και οι εκδηλώσεις διαρκούν τρεις μέρες! Τόσο την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, όσο και ανήμερα, όλο το νησί, μαζεύεται στην εκκλησία για να προσκυνήσουν σε πνεύμα θρησκευτικής κατάνυξης και στη συνέχεια στον προαύλιο χώρο της Ροδιάς για το μεγάλο πανηγύρι του νησιού µε βιολιά, λαούτα και νησιώτικους χορούς. Μάλιστα, ο Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος της Αστυπάλαιας (Π.Μ.Σ.Α.) «ανοίγει» τις εκδηλώσεις με τους νέους και τις νέες του νησιού να σέρνουν τον χορό, ντυμένοι με τοπικές παραδοσιακές φορεσιές. Το πανηγύρι αποτελεί πόλο έλξης τόσο για τους Αστυπαλίτες όσο και για τους τουρίστες, που επιδίδονται σε χορούς και τραγούδια μέχρι πρωίας.

Panigiri Rodia

Ανήμερα της Παναγίας, στις 15 Αυγούστου, το Εκκλησιαστικό Φιλανθρωπικό Ταμείο της Αστυπάλαιας (Ε.Φ.Τ.Α.) προσκαλεί τους επισκέπτες του νησιού στο Γεύμα της Αγάπης με εκλεκτά ντόπια κεράσματα με τη συνοδεία ζωντανής παραδοσιακής μουσικής.

Η σπεσιαλιτέ του νησιού είναι ο Λαμπριανός, που είναι κατσικάκι ή αρνί γεμιστό με ρύζι και συκωτάκια και ψήνεται αποβραδίς σε ξυλόφουρνο με χαμηλή φωτιά. Πραγματικά αξίζει να το δοκιμάσετε!

Το εορταστικό τριήμερο ολοκληρώνεται με τα «Κουκάνια», που διοργανώνονται στον Πέρα Γιαλό στις 16 Αυγούστου και είναι μια σειρά από παιχνίδια με πρωταγωνιστές μικρά και μεγάλα «παιδιά». Το γιαουρτοτάϊσμα με κλειστά μάτια, το τράβηγμα του σχοινιού, αγώνες κολύμβησης και αυγομαχίες, αλλά και ο «πετεινός», ένα παιχνίδι όπου προσπαθούν να πιάσουν το καλάθι με τον κόκορα στην άκρη μιας αλειμμένης με γράσο κολώνας πάνω από τη θάλασσα.

Στον χώρο της Ροδιάς, βρίσκεται και το Εκκλησιαστικό Μουσείο της Αστυπάλαιας, το οποίο παραμένει ανοιχτό για τους επισκέπτες κατά τη διάρκεια του τριήμερου εορτασμού. Σ’ αυτό φιλοξενείται μια μικρή συλλογή από παλιές και σπάνιες εικόνες.

Αν, λοιπόν, ο δρόμος των διακοπών σάς φέρει τον Δεκαπενταύγουστο στην Αστυπάλαια, φροντίστε να μην χάσετε το μεγάλο πανηγύρι.


Λίγα λόγια για την εκκλησία της Παναγίας της Πορταΐτισσας

Η εκκλησία της Παναγίας της Πορταΐτισσας βρίσκεται στη βάση του Ενετικού Κάστρου και ιδρύθηκε στα μέσα του 18ου αιώνα από τον Όσιο Άνθιμο. Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα της Παναγίας , για την οποία λέγεται ότι έχει αποτυπωθεί από μόνη της πάνω στο ξύλο, είναι ίδια με αυτή της Ι.Μ. των Ιβήρων που βρίσκεται στο Άγιον Όρος. Αντίγραφο της εικόνας έφερε στο νησί ο ιδρυτής της Μονής, Όσιος Άνθιμος. Η εκκλησία ξεχωρίζει για το εντυπωσιακό, επίχρυσο, ξυλόγλυπτο εικονοστάσι της.

Portaitissa Interior

Η Αστυπάλαια με την γραφική Χώρα, τα καλντερίμια και τις παρθένες παραλίες της αποτελεί από μόνη της αξιοθέατο. Τα πεντακάθαρα νερά και το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας θα σας εντυπωσιάσουν. Οι τοπικές παραδόσεις, η πλούσια γαστρονομική παράδοση, τα αμέτρητα εξωκλήσια και η άγρια φυσική ομορφιά θα σας εντυπωσιάσουν και θα σας προσκαλέσουν να εξερευνήσετε κάθε γωνιά της. Ακολουθήστε μας λοιπόν σε ένα νοητό ταξίδι στις ομορφιές της «Πεταλούδας του Αιγαίου»!

Το νησί της Αστυπάλαιας (δηλαδή "παλιά πόλη") αποτελεί τη γέφυρα μεταξύ Κυκλάδων και Δωδεκανήσων, συνδυάζοντας χαρακτηριστικά και των δύο συμπλεγμάτων. Είναι το πέμπτο μεγαλύτερο αλλά και δυτικότερο νησί των Δωδεκανήσων με 110 χλμ. ακτογραμμή, έντονο ανάγλυφο που δημιουργεί πολλούς όρμους και αρκετές όμορφες παραλίες.

Οι οικισμοί του νησιού είναι: η Χώρα, που είναι η πρωτεύουσα του νησιού, το Λιβάδι, το θέρετρο των ντόπιων, με τα καταπράσινα κτήματα, τα μποστάνια και τα αμπέλια, ο Πέρα Γιαλός, που είναι το επίνειο της Χώρας με το παλιό λιμάνι και τη μαρίνα σκαφών αναψυχής, η Ανάληψη ή Μαλτεζάνα (από τους Μαλτέζους πειρατές που τη χρησιμοποιούσαν ως ορμητήριο) και το μικρό χωριουδάκι στο άλλο άκρο του νησιού, το Βαθύ, με τη λιμνοθάλασσα και κάποιες οικογένειες να κατοικούν εκεί.

Castle

Από τα αξιοθέατα του νησιού, στην κορυφή του βράχου της Χώρας δεσπόζει το Ενετικό Κάστρο, το σήμα κατατεθέν του νησιού, το οποίο χτίστηκε από τον κόμη Ιωάννη Querini, όταν αναγκάστηκε να εποικίσει την Αστυπάλαια, που είχε ερημωθεί μετά από μια επιδρομή των Τούρκων, με κόσμο που έφερε από την Τήνο και τη Μύκονο. Την οριστική μορφή του την πήρε το 1413 με την ανακατασκευή του Ιωάννη Δ’ Querini. Τα επίσημα εγκαίνια του νέου Κάστρου έγιναν το 1453. Το Κάστρο σταμάτησε να κατοικείται από το 1956, οπότε και χτύπησε το νησί ένας καταστροφικός σεισμός ισχύος 7.1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σηκώνοντας παλιρροϊκό κύμα 20 μέτρων στην Αστυπάλαια. Μέσα στο Κάστρο βρίσκει κανείς τις περίφημες κατάλευκες εκκλησίες με τα πέτρινα καμπαναριά, της Παναγιάς του Κάστρου (1853) και του Αγίου Γεωργίου (1790).

Ακόμα, αξίζει να επισκεφθείτε το Αρχαιολογικό Μουσείο που βρίσκεται στον Πέρα Γιαλό, που περιλαμβάνει ευρήματα που καλύπτουν ευρύ χρονολογικό φάσμα από την προϊστορική εποχή έως και τα μεσαιωνικά χρόνια. Μεταξύ άλλων, θα δείτε και το οικόσημο της οικογένειας των Querini.

 Portaitissa min

Τέλος, μην παραλείψετε να επισκεφθείτε το σημαντικότερο θρησκευτικό προσκύνημα του νησιού, που δεν είναι άλλο από την Παναγία την Πορταΐτισσα, πιστό αντίγραφο της εικόνας της Παναγίας από την Μονή των Ιβήρων που βρίσκεται στο Άγιο Όρος. Η εκκλησία άρχισε να χτίζεται το 1762 από τον Όσιο Άνθιμο και η ανέγερση κράτησε 9 χρόνια. Το Δεκαπενταύγουστο που γιορτάζει η χάρη της Παναγίας, γίνεται μεγάλο πανηγύρι με βιολιά και λαούτα. Κοντά στη μονή λειτουργεί το Εκκλησιαστικό Μουσείο της Αστυπάλαιας με σπάνια κειμήλια εξαιρετικής τέχνης. Μάλιστα, στις 15 Αυγούστου, στα πλαίσια των εορτασμών προς τιμήν της Παναγίας, γίνεται το δείπνο της Αγάπης, όπου οι γυναίκες του νησιού μαγειρεύουν προς τιμήν των επισκεπτών του νησιού. Αν τύχει και βρίσκεστε στην Αστυπάλαια στις 16 Αυγούστου, αξίζει να παρακολουθήσετε τα Κουκάνια στον Πέρα Γιαλό, που είναι αθλοπαιδιές με το πιάσιμο του «πετεινού» να κλέβει την παράσταση.

Μία Νορβηγική παροιμία λέει πως μόνο μέσα από το ταξίδι ανακαλύπτεις καινούργιους δρόμους. Όσοι ταξιδεύουν άλλωστε μπορούν να επιβεβαιώσουν πως τα ταξίδια είναι εμπειρίες ζωής που θα κουβαλάς για πάντα μαζί σου. Γαλαζοπράσινα νερά, παράλιες απαράμιλλης ομορφιάς, ζεστοί και φιλόξενοι άνθρωποι, ιδιαίτερες γαστρονομικές εμπειρίες στην Πεταλούδα του Αιγαίου.

Οδοιπορικό στην Αστυπάλαια μέσα από τον φακό της Ναταλίας Τέτερη.
Καλοκαίρι 2017.

Η Αστυπάλαια υπήρξε για εμένα ένα μέρος ανεξερεύνητο, ένα νησί το οποίο πάντα ήθελα να επισκεφθώ όμως για κάποιο περίεργο λόγο το ανέβαλα για χρόνια. Είχα ακούσει τόσα πολλά για τη Χώρα, τις παραλίες, το ανάγλυφο τοπίο, το καλό φαγητό, κυρίως όμως για τους ανθρώπους της. Ίσως δεν είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή, ίσως έπρεπε να «νιώσω» πρώτα το νησί για να επιστρέψω σε αυτό. Όχι μόνη μου, αλλά με τους μαθητές μου.

Έτσι κι έγινε! Ήταν σαν ένα κάλεσμα, να δώσω και εγώ κάτι σε αυτόν τόπο. Κάτι ξεχωριστό, κάτι καινούργιο. Αποφάσισα, λοιπόν, να οργανώσω ένα -μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα- yoga retreat, στις αρχές (05 – 10) Σεπτεμβρίου 2018.

Το βασικό ήταν να επισκεφθώ την Αστυπάλαια, να τη ζήσω, ώστε να μπορώ να μεταφέρω στους συμμετέχοντες όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και συναισθήματα. Οπότε, περάσαμε με την οικογένειά μου το Πάσχα στο νησί, απολαμβάνοντας μία αξέχαστη εμπειρία παράδοσης, φιλοξενίας και χαλάρωσης που τόσο είχαμε ανάγκη.

Το νησί συνδυάζει εναλλακτικό και κομψό τουρισμό: Από τη μία αισθάνεσαι την επιβλητικότητα του Ενετικού Κάστρου κι από την άλλη τη μαγεία του κυκλαδίτικου λευκού σε απόλυτη αρμονία με το δωδεκανησιακό στοιχείο. Ειλικρινά, ένιωσα δέος όταν, με το πρώτο πρωινό της διαμονής μας, αντίκρισα από το μπαλκόνι του Kallichoron Art Boutique Hotel τη Χώρα -μία από τις ομορφότερες σε ελληνικό νησί-, με τους επτά ανεμόμυλους να μας οδηγούν στα καλντερίμια της. Και μέσα στην όλη ομορφιά να γεύεσαι το βραβευμένο Grandma’s Breakfast του Kallichoron. Με τη δυνατότητα να παραγγέλνεις, μέσω εφαρμογής στο κινητό, και να απολαμβάνεις στο μπαλκόνι σου ό,τι λαχταράς μεταξύ πολλών φρέσκων και διαλεκτών προϊόντων τοπικής παραγωγής.

Τα νερά που περιτριγυρίζουν την Αστυπάλαια είναι κρυστάλλινα, ενώ υπάρχουν πολλές επιλογές όσον αφορά τις παραλίες. Στόχος είναι να οργανώσουμε ημερήσια εκδρομή με τουριστικό σκάφος στα νησάκια Κουνούπα και Κουτσομύτης, για να ευχαριστηθούμε τη θάλασσα και να κάνουμε yoga κατά τη διάρκεια του ηλιοβασιλέματος.

Yoga in Astypalea

Η μεγάλη έκπληξη σε αυτό το retreat που ετοιμάζω εκεί είναι πως θα στηθεί μία τεράστια outdoor αίθουσα yoga, ειδικά για εμάς, κάτω από το Ενετικό Κάστρο, με θέα το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. Θα αφιερώνουμε δύο ώρες άσκησης την ημέρα (πρωί και απόγευμα), ενώ τις υπόλοιπες θα εξερευνούμε το νησί και, κυρίως, θα χαλαρώνουμε μυαλό και πνεύμα σε ένα μοναδικό περιβάλλον, στην «Πεταλούδα του Αιγαίου», όπως το αποκαλούν λόγω του σχήματός της. Σαφώς δεν θα λείψει η διασκέδαση, καθώς θα έχουμε την ευκαιρία να παρευρεθούμε σε τοπικό πανηγύρι προς τιμήν της Παναγίας στις 8 Σεπτεμβρίου.

Ανυπομονώ για το ταξίδι αυτό, καθώς όσοι με ακολουθήσουν θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν την Αστυπάλαια μέσα από τα δικά μου μάτια και την αγάπη μου γι’ αυτήν!

Φωτεινή Μπήτρου

Yoga in Astypalea

Η Φωτεινή κατάγεται από την Αίγινα και λειτουργεί το Kouros studio. Είναι πιστοποιημένη καθηγήτρια Yoga Alliance RYT-200 και απόφοιτος Γυμναστικής Ακαδημίας (ΤΕΦΑΑ Αθηνών). Στο παρελθόν υπήρξε πανελλήνια πρωταθλήτρια στο στίβο 800μ και 1500μ. Μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ το Βιογραφικό της Φωτεινής.

Για περισσότερες πληροφορίες και κρατήσεις για το Yoga Retreat στην Αστυπάλαια 5-10 Σεπτεμβρίου 2018 πατήστε ΕΔΩ.

Νιώθοντας εξαιρετική αγάπη για την Ελλάδα, αποφάσισαν να γνωρίσουν κάθε σπιθαμή της και να ανακαλύψουν όλους τους κρυμμένους θησαυρούς της. Είχαν υποσχεθεί στους εαυτούς τους να μην επισκεφτούν το ίδιο μέρος για δεύτερη φορά. Μέχρι που γνώρισαν μια Πεταλούδα στο Αιγαίο. Ήταν αρχές του 1990, όταν ο Σκωτσέζος ζωγράφος, Charles Jamieson, με την γυναίκα του, Sally, επισκέφθηκαν την Αστυπάλαια. Εκεί γνώρισαν ένα κορίτσι, μόλις 10 χρονών, που δειλά-δειλά τους ζήτησε να αλληλογραφούν για να βελτιώσει τα αγγλικά της.

Τα χρόνια πέρασαν, οι επιστολές συνέχιζαν –άλλοτε πιο αραιά, άλλοτε πιο συχνά. Μα η επαφή παρέμενε και με τα χρόνια έγινε φιλία. Μεγαλώνοντας το κορίτσι –γυναίκα πια –αποφάσισε να ακολουθήσει το παιδικό της όνειρο και να επιχειρήσει στον τόπο της. Έτσι γεννήθηκε το Kallichoron Art Boutique Hotel, ένα αυθεντικό και, ταυτόχρονα, σύγχρονο ξενοδοχείο στην καρδιά του Αιγαίου.

Μια μέρα έφτασε μία καρτ-ποστάλ γεμάτη αγάπη και ευχές για ένα καλότυχο ξεκίνημα. Ένας πίνακας, στον οποίο απεικονίζεται ένας νησιώτης να μεταφέρει την πραμάτεια του με το γαϊδουράκι του με φόντο το Κάστρο της Αστροπαλιάς. Η πρώτη εικόνα που μάγεψε τον τότε νεαρό ζωγράφο, έγινε πίνακας και ταξίδεψε μετά από πολλά χρόνια σε μια κάρτα πίσω στον τόπο έμπενυσής του. Είναι φορές που η μοίρα παίζει παράξενα παιχνίδια. Ο χωρικός στην εικόνα, ήταν ο παππούς του κοριτσιού κι έτσι οι ευχές αμέσως απέκτησαν ακόμα μεγαλύτερη αξία –κάτι σαν θεόσταλτο δώρο. Η συγκίνηση μεγάλη.

Painting min

Μα αυτό δεν είναι η μαγεία των ανθρωπίνων σχέσεων; Ένα γαϊδουράκι, συνοδοιπόρος του ανθρώπου, ήρωας πολλών παραμυθιών, συνεχίζει τη μακρά παράδοση με τη μνημειώδη υπομονή του, ως παράδειγμα ανθρώπινων σχέσεων και χαρακτήρων. Ένας παππούς που έμαθε ένα νέο κορίτσι να αγαπά τον τόπο της ακριβώς όπως είναι. Ένα κορίτσι που θέλει να δώσει στους επισκέπτες του νησιού την αγάπη που έλαβε απλόχερα από παιδί σε έναν τόπο που διατηρεί τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Ένας ζωγράφος που τελικά επισκέπτεται το ίδιο μέρος για δεύτερη φορά για να τοποθετήσει έναν πίνακά του με πολύ αγάπη εκεί που ανήκει. Μια ιστορία γεμάτη συναίσθημα στο Kallichoron Art Boutique Hotel.

Online showcase for Charles Jamieson, contemporary Scottish artist: http://www.charlesjamieson.co.uk/

You can read Charles's part of the story in English HERE.

Να ξυπνάς το πρωί, να βλέπεις απέναντι σου το κάστρο και τους μύλους, τον καταγάλανο ουρανό και την μπλε τη θάλασσα και να έχεις στα πόδια σου ένα δίσκο με όλα τα καλούδια, που ποθείς και τα οποία θα σε γεμίσουν ενέργεια για όλες τις υπόλοιπες ώρες.

Έτσι ακριβώς ξεκίνησε η μέρα μου σήμερα. Και για την ακρίβεια ξεκίνησε και με τα χρώματα της ανατολής και γέλια. Καλεσμένη του Kallichoron Art Boutique Hotel και του Astypalea In Passion, μίας δράσης του νησιού της Αστυπάλαιας όπου για 4 ημέρες – από τις 28 Απριλίου έως την 1η Μαΐου – μέσα από οργανωμένες εμπειρίες γεύσης (είναι μαζί μου και το αδερφάκι μου η Madame Ginger), φύσης και πολιτισμού (ναι και ο νονός της Lady Papaya, Άλεξ Κάβδας) θα αναδειχθούν οι σύγχρονες τουριστικές παροχές του τόπου, αλλά και η φιλοξενία των κατοίκων.

Γράφονται αυτές οι λέξεις και εγώ είμαι ξυπόλητη στη βεράντα του δωματίου μου και λούζομαι από τον ήλιο. Ευτυχία εθιστική. Τόσο εθιστική, που θέλω να ανοίγω τα πλευρά μου καθώς αναπνέω για να δημιουργήσω χώρο να μπει και άλλη μέσα μου. Μπροστά μου βρίσκεται το ομορφότερο πρωινό της Αστροπαλιάς – έτσι λένε οι ντόπιοι εδώ το νησί, ένα νησί όπου σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν μαζί με την Ευρώπη κόρες του Φοίνικος και της Περιμήδης, ενώ από την ένωση της Αστυπάλαιας με τον Ποσειδώνα γεννήθηκε ο Αργοναύτης Αγγαίος και ο βασιλιάς της Κω, Ευρύπυλος.

Breakfast

Όμως αυτό που σου έλεγα ήταν για το βραβευμένο πρωινό της, το οποίο και θα το φας στο Kallichoron. Το ξακουστό Grandma’s Breakfast, ένα πλούσιο ελληνικό πρωινό, που έχει επιμεληθεί η διαιτολόγος – διατροφολόγος, Μαίρη Μιχελή, MSc, είναι ο λόγος που το Kallichoron είναι το μοναδικό ξενοδοχείο στην Ελλάδα, που έχει βραβευτεί με το Green Marketing Excellence Award 2015. Διότι σε αυτό το πρωινό αυτοί που ξέρουν είδαν ένα πρωτοποριακό μέσο προώθησης της αειφόρου ανάπτυξης.

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog της Lady Papaya πατώντας εδώ.

 

 

Υπέροχος προορισμός! 
Η μαγεία της εικόνας, της ατμόσφαιρας, των άσπρων σπιτιών στο γαλάζιο φόντο του ουρανού που συνεχώς αλλάζει χρώματα. 
Η μαγεία του δειλινού, στη συννεφιά, στη νύχτα στην αστροφεγγιά, στον άνεμο και στο Βοριά στον ήλιο και στη μέρα. 
Η ζεστασιά των κατοίκων και οι νοστιμιές που προσφέρουν απλόχερα φτιαγμένες με μεράκι από τα προϊόντα του νησιού τους. 
Και τ’ όμορφο Κάστρο της Αστροπαλιάς που σαν να ταξιδεύει στις αλλαγές της ώρας. 
Η βόλτα στη μικρή καστροπολιτεία ηρεμεί το νου. Σ ’ένα σκαλί μικρό ξαπόσταμα, κι η θέα καταπληκτική της θάλασσας ανάμεσα απ’ τα σπίτια, απ’ τα δρομάκια τα στενά που φθάνουν ως τον ουρανό. 
Κι η γιορτή π’ αλλάζει το νησί φορώντας τα καλά του. Όποια γιορτή! 
Πάσχα, Χριστούγεννα, ή Κυριακή και Καθαρά Δευτέρα! Ανάλογα ποια η γιορτή και ποια τα έθιμά της. 
Χορεύουν, διασκεδάζουν, τραγουδούν. Μας παρασέρνουν στη χαρά. Το γέλιο μας ανοίγει την καρδιά κι η όρεξη ακολουθεί τις μυρωδιές στα όμορφα ταβερνάκια. 
Αυτά κι άλλα πολλά, και τις όμορφες παραλίες τα έζησα συμπυκνωμένα σε δυο – τρεις μέρες δουλεύοντας με το κομπιούτερ μου ώρες πολλές σε τούτο το μπαλκόνι του  Kallichoron  Art Boutique Hotel απέναντι από το κάστρο παρέα μ’ ένα πουγκάκι μοσχοβολιστής αλισφακιάς που μου πρόσφερε το ξενοδοχείο στο δίσκο του καφέ με τοπικά εδέσματα, στο καλύτερο σημείο της Αστυπάλαιας. 
Ο χρόνος περνούσε και με ταξίδευε σε τόπους μαγικούς μαζί με το φωτισμένο κάστρο, γιατί άλλαζαν τα χρώματα κι  ήταν σα να πετούσε…. 
Ταξίδευα κι εγώ και ηρεμούσα… 
Κι έπειτα πήγα στα βουνά, σπαρμένα κατσικάκια που χόρευαν και κουδουνούσαν! Χαρά Θεού και ομορφιά, κατέβαιναν στη θάλασσα και τη γλυκοφιλούσαν. Όλα απλά κι ανθρώπινα, πλούσια σαν τη φύση που ‘ναι ζωή και ομορφιά κι όλο γεννά και δίνει! 
Αυτή είναι η Αστροπαλιά. Θέλω και να την κολυμπήσω. Γι’αυτό θα πάω τον Ιούνιο, να είναι Καλοκαίρι, να βουτηχτώ στη θάλασσα και να τηνε φιλήσω.

Εύα Διβάρη
Εικαστικός

Στην Αστυπάλαια, όπως και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, η Αποκριά γιορτάζεται με χορούς μασκαράδων και τραγούδια που αναπαριστούν σκηνές εμπνευσμένες από τη ζωή στην ύπαιθρο, με μια δόση υπερβολής και έντονα περιπαικτική διάθεση. Τα έθιμα της Αποκριάς αντλούν επίσης από την αρχαία Διονυσιακή λατρεία, καθώς και από τις σύγχρονες αναβιώσεις της. Ενοποιητικό στοιχείο με τις τελετές του παρελθόντος αποτελεί η προσπάθεια των ανθρώπων να απελευθερωθούν από τους καταναγκασμούς της καθημερινότητάς τους· απελευθέρωση που επιτυγχανόταν και τότε και τώρα μέσα από την ανωνυμία που εξασφαλίζει το μασκάρεμα και τα πειράγματα μεταξύ των καρναβαλιστών.

Παραδοσιακά, οι Αστυπαλίτες ντύνονταν «μουσκάρες» (μασκαράδες). Φορούσαν τσουβάλια, προβιές τράγων και ό,τι άλλο κουρέλι μπορούσαν να βρουν. Στο κεφάλι τους έβαζαν κέρατα, ενώ κάλυπταν τα πρόσωπά τους με τρομακτικές μουτσούνες, που έμοιαζαν με μοσχαροκεφαλές ή γαϊδουροκεφαλές, για να μην μπορεί να τους αναγνωρίσει κανείς. Το απόγευμα της Πέμπτης πριν την Αποκριά γυρόφερναν στα καλντερίμια και έκαναν σαματά με τις φωνές και τα κουδούνια τους, για να σκαρώσουν φάρσες σε βάρος των περαστικών και να φοβερίσουν για πλάκα τα μικρά παιδιά και τις κοπέλες. Τα πειράγματα και ο σαματάς κορυφώνονταν το Σάββατο και την Κυριακή της Αποκριάς. Με τη δαιμονική τους εμφάνιση θεωρούνταν ότι ξόρκιζαν τα κακοποιά πνεύματα, λειτουργία που συνδέεται και με τους οπαδούς του Βάκχου.

Άλλες αποκριάτικες φιγούρες που απαντούσαν στην Αστυπάλαια ήταν ο γέρος και η γριά, ο αράπης, η νύφη κι ο γαμπρός. Οι τελευταίοι μάλιστα εμφανίζονταν στην σκωπτική αναπαράσταση του αστυπαλίτικου γάμου, ο οποίος γιορταζόταν με τη δέουσα μεγαλοπρέπεια, πρώτα στην Μπλάτσα (πλατεία) του Κάστρου, στο άνοιγμα μπροστά απ’ την εκκλησία του Άη Γιώργη, και στη συνέχεια, μετά την εγκατάλειψη του οικισμού, στην συνοικία Πάλλος. Σύμφωνα με το έθιμο, ο γαμπρός με τη συνοδεία του ξεκινάει καβάλα σε γαϊδουράκι, από τους μύλους και πηγαίνει να ζητήσει τη νύφη, στην καλύβα της. Τον έχουν μασκαρέψει και του έχουν περάσει σιρίτια από σερπαντίνες και κουδουνάκια και τον ακολουθούν στον προορισμό του. Η καλύβα της νύφης ήταν μια πρόχειρη κατασκευή, φτιαγμένη από «φυλλάδες», κορμούς από καλάμια και πικροδάφνες, που υπήρχαν άφθονα στο Λιβάδι. Όταν έφταναν εκεί, αντάλλαζαν τα παινέματα με πάμπολλα πειράγματα και μετά στήνανε τον χορό. Στις μέρες μας, το έθιμο αναβιώνει στους μύλους από τον Πολιτιστικό Μορφωτικό Σύλλογο Αστυπάλαιας (Π.Μ.Σ.Α.) σε συνεργασία με τους μαθητές του νησιού.

Ένα ακόμα αποκριάτικο έθιμο της Αστυπάλαιας είναι το Κυνήγι του Θησαυρού. Ξεκινά την Παρασκευή πριν την Αποκριά και ολοκληρώνεται την Κυριακή. Τα παιδιά του νησιού, σχηματίζουν ομάδες, στις οποίες ανατίθεται η επίλυση γρίφων γύρω από τα ήθη, τα έθιμα και την ιστορία της Αστυπάλαιας. Η νικήτρια ομάδα λαμβάνει χρηματικό έπαθλο.

Οι εκδηλώσεις κλείνουν την Κυριακή της Αποκριάς με την παρέλαση των αρμάτων των καρναβαλιστών στην κεντρική πλατεία του νησιού με γλέντι, άφθονα τοπικά εδέσματα και κρασί.

Την Καθαρά Δευτέρα οι κάτοικοι του νησιού μαζεύονταν στο Λιβάδι και στο Μαρμάρι για να πετάξουν τον χαρταετό με τα καθιερωμένα νηστίσιμα εδέσματα, σημαίνοντας την έναρξη της Σαρακοστής. Τα τελευταία χρόνια, μετά τη διάνοιξη του δρόμου προς το Βαθύ, πολλοί Αστυπαλίτες επιλέγουν το Βαθύ για το καθιερωμένο σαρακοστιανό τραπέζι.

Η Αστυπάλαια φοράει τα γιορτινά της και υποδέχεται τα Χριστούγεννα με έθιμα και παραδόσεις που έχουν τις ρίζες τους βαθιά πίσω στο χρόνο. Οι προετοιμασίες ξεκινούν από τις προηγούμενες μέρες των Χριστουγέννων και κορυφώνονται την Πρωτοχρονιά και τα Φώτα.

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον ελλαδικό χώρο το 1833. Το έφεραν ο Όθωνας και η Βαυαρική δυναστεία ως Γερμανικό έθιμο. Από το 1950 και μετά, το δέντρο άρχισε να καθιερώνεται σε όλα τα ελληνικά σπίτια και στα Δωδεκάνησα. Σε ανάμνηση της φάτνης στην οποία γεννήθηκε ο Χριστός, συνήθως ο Δήμος Αστυπάλαιας τοποθετεί κατά τη περίοδο των εορτών ομοίωμα της φάτνης της Γεννήσεως στην πλατεία της Χώρας μαζί με Χριστουγεννιάτικο δέντρο και φωτάκια στους ανεμόμυλους και η ατμόσφαιρα είναι γιορτινή.

Το μήνυμα της Γέννησης του Χριστού φέρνουν πρώτα από όλους τα παιδιά με τα κάλαντα. Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων τα παιδιά ξεχύνονται στους δρόμους με τρίγωνα και διάφορα παραδοσιακά μουσικά όργανα, κρατώντας φωτισμένα εκκλησάκια ή στολισμένα καραβάκια και μοιράζουν ευχές από σπίτι σε σπίτι για την «καλοχρονιά». Σταματούν σε κάθε σπίτι, χτυπούν την πόρτα και ρωτούν: «Να τα πούμε;» Τότε ο νοικοκύρης τους προσφέρει κάποιο γλύκισμα, συνήθως μελομακάρονα και κουραμπιέδες, καθώς και ένα συμβολικό χρηματικό ποσό.

Φυσικά, ανήμερα των Χριστουγέννων συνηθίζονται οι επισκέψεις μεταξύ των συγγενών και φίλων αλλά και οι ανταλλαγές δώρων. Εκείνη τη μέρα, οι Αστυπαλίτες πηγαίνουν οικογενειακά στην εκκλησία και μετά επισκέπτονται τους γονείς και παππούδες για να ανταλλάξουν τις σχετικές ευχές.

Επίσης, τα Χριστούγεννα οι Αστυπαλίτες κρεμούν το κατωσάγωνο ενός χοίρου στην καπνοδόχο του τζακιού για να γλιτώσουν από τους Καλικάντζαρους σύμφωνα με τις παλιές δοξασίες.

Τα περισσότερα έθιμα των Χριστουγέννων στρέφονται γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Την παραμονή των Χριστουγέννων κάθε νοικοκυρά ζυμώνει το «χριστόψωμο» με ένα καρύδι στην μέση για την καλή τύχη. Το γιορτινό τραπέζι των Χριστουγέννων στρώνεται από το βράδυ της παραμονής. «Χοιροσφάγια», όπως συνηθίζουν να αποκαλούν οι αστυπαλίτες το εορταστικό χοιρινό, και «γιαπράκια» (ντολμαδάκια με αμπελόφυλλα) έχουν την τιμητική τους, ενώ στο κέντρο τοποθετείται το χριστόψωμο. Εκτός από τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες, από το γιορτινό τραπέζι δεν λείπουν τα ξηροτήγανα (δίπλες) και οι τηγανίτες (λουκουμάδες).

Παράλληλα, τα Πρωτοχρονιάτικα έθιμα περιλαμβάνουν το «ποδαρικό», με το σπάσιμο του ροδιού στην είσοδο του σπιτιού, καθώς και το κόψιμο της παραδοσιακής βασιλόπιτας με το φλουρί που θεωρείται σημάδι τύχης για όποιον το βρει.

Το κόψιμο της Βασιλόπιτας είναι από τα ελάχιστα αρχέγονα έθιμα που επιβιώνουν εδώ και 1500 χρόνια περίπου. Αν και σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας η Βασιλόπιτα κόβεται στο μεσημεριανό τραπέζι, οι Αστυπαλίτες είθισται να κόβουν την Βασιλόπιτα αμέσως μετά την αλλαγή του χρόνου. Ο νοικοκύρης την σταυρώνει τρεις φορές με ένα μαχαίρι και μετά αρχίζει να κόβει τα κομμάτια. Το πρώτο είναι του Χριστού, το δεύτερο της Παναγίας, το τρίτο του Αγίου Βασιλείου, το τέταρτο του σπιτιού και ακολουθούν τα κομμάτια των μελών της οικογένειας και το τελευταίο κομμάτι, αυτό του φτωχού.

Ένα από τα έθιμα της Πρωτοχρονιάς είναι και το έθιμο της «μπουλουστρίνας». Τα μικρά παιδιά την πρώτη ημέρα του χρόνου επισκέπτονται τους συγγενείς, οι οποίοι τους δίνουν την μπουλουστρίνα, ένα συμβολικό ποσό εν είδει δώρου. Το έθιμο αυτό διατηρείται μέχρι και σήμερα στις περισσότερες περιοχές της Δωδεκανήσου.

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς , η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία για να υποδεχτούν το νέο χρόνο, καλό κι ευλογημένο. Στην επιστροφή, ο νοικοκύρης του σπιτιού έχει στην τσέπη του ένα λειτουργημένο ρόδι από τις 14 Σεπτέμβρη, δηλαδή τη μέρα του Σταυρού. Σύμφωνα με την παράδοση, αν ένας τυχερός και γουρλής άνθρωπος μπει στο σπίτι τους μόλις αλλάξει ο χρόνος και ευχηθεί όλα τα αγαθά, τότε θα πάει καλά όλη η χρονιά, η οικογένεια θα έχει υγεία, ευτυχία, αγάπη και όλες τις οικονομικές ανέσεις. Κάποιες φορές προτιμούν ένα μικρό παιδί επειδή τα παιδιά είναι αθώα και αγνά.

Συνήθως ο νοικοκύρης είναι αυτός που κάνει το ποδαρικό και σπάει το ρόδι. Χτυπάει πρώτος το κουδούνι της εξώπορτας για να του ανοίξουν, αφού σύμφωνα με την παράδοση δεν κάνει να ανοίξει ο ίδιος με το κλειδί του. Έτσι, είναι ο πρώτος που μπαίνει στο σπίτι για να κάνει το ποδαρικό με το ρόδι στο χέρι. Μόλις μπει στο σπίτι με το δεξί πόδι, ώστε ο καινούργιος χρόνος να τα φέρει όλα δεξιά και καλότυχα, σπάει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα για να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: “με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσο χαρούμενες κι ευλογημένες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος.” Επίσης, συνηθίζεται να πατάει ένα σίδερο για να είναι όλοι σιδερένιοι και γεροί τον χρόνο που έρχεται. Η νοικοκυρά φιλεύει τον άνθρωπο που κάνει ποδαρικό για το καλό του χρόνου με μήλα ή καρύδια και μια κουταλιά γλυκό κυδώνι ή ότι άλλο γλυκό έχει φτιάξει για τις γιορτές.

Σύμφωνα με την παράδοση, αν ανήμερα της Πρωτοχρονιάς έχει λιακάδα, οι κάτοικοι πιστεύουν πως ο καιρός θα είναι ο ίδιος σαράντα μέρες. Χαρακτηριστικά λένε: «Τα’λιασε η αρκούδα τα αρκουδάκια της, δε θα ‘χουμε χειμώνα βαρύ». Αν όμως ο καιρός είναι άσχημος, την Πρωτοχρονιά θα συμβεί το αντίθετο, δηλαδή σαράντα μέρες θα έχουμε βαρυχειμωνιά.

Η εορταστική περίοδος ολοκληρώνεται με τον λαμπρό εορτασμό των Θεοφανείων, τη μεγάλη γιορτή της ανάμνησης της Βάπτισης του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Την ημέρα των Φώτων, γίνεται αγιασμός στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου και στην συνέχεια ο πατέρας Ευσέβιος ρίχνει το σταυρό στη θάλασσα για να καθαγιαστούν τα ύδατα. Οι νεαροί άνδρες βουτούν στα νερά και αυτός που πιάνει το σταυρό θεωρείται ευλογημένος. Παρά τις χαμηλές θερμοκρασίες, οι βουτηχτάδες, κρατούν την ανάσα τους για να μείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο κάτω από το νερό. Και φυσικά, όσο διαρκεί η παγωμένη βουτιά, οι ψαράδες σχηματίζουν έναν προστατευτικό κλοιό με τις βάρκες τους. Είναι ξεχωριστή η γιορτή του καθαγιασμού των υδάτων στα Δωδεκάνησα και αξίζει να την παρακολουθήσει κανείς.

Λένε πως δεν έχεις μάθει πραγματικά έναν τόπο, αν δεν γνωρίσεις πρώτα τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Αν δεν μάθεις τις ιστορίες τους, αν δεν μοιραστείς τη χαρά τους. Αν δεν γλεντήσετε και δεν ξορκίσετε παρέα τις έγνοιες της καθημερινότητας.

Τα πανηγύρια του νησιού αποτελούν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να έρθετε σε επαφή με την αληθινή ταυτότητα της Αστυπάλαιας.

Οι Αστυπαλίτες, φιλόξενοι κι ανοιχτόκαρδοι απ' τη φύση τους, θα σας καλωσορίσουν αμέσως στις γιορτές τους. Θα σας κάνουν να νιώσετε "ένας απ' αυτούς". Θα σας μιλήσουν με πάθος για τον τόπο τους (που τον υπεραγαπούν). Θα σας καλέσουν στο τραπέζι τους και θα σας φιλέψουν μεζέ από πεντανόστιμα τοπικά εδέσματα: γιαπράκια (ντολμαδάκια), τοπικά τυριά, πουγκιά (αστυπαλίτικα τυροπιτάκια) και διάφορα γλυκίσματα, καθώς επίσης και πιο εξεζητημένες παρασκευές, όπως ο ξακουστός λαμπριανός – δηλαδή αρνάκι ή κατσικάκι γεμιστό με συκωτάκι, ρύζι και μπαχαρικά που αποτελεί το γιορτινό φαγητό των Αστυπαλιτών. Φυσικά, το κρασί θα ρέει άφθονο, ενώ οι νοσταλγικοί ήχοι των βιολιών και των λαούτων θα πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα και θα σας παρασύρουν πότε σε μια γλυκιά ραστώνη και πότε σε ξέφρενο χορό, πλαισιώνοντας μαγικά τη στιγμή.

Πριν καλά-καλά το καταλάβετε, θα μπλεχτείτε σ’ έναν σαλίγκαρο από σφιχταγκαλιασμένους ανθρώπους για να χορέψετε μαζί τους στους ήχους αγαπημένων, νησιώτικων παραδοσιακών τραγουδιών, μέχρι το επόμενο πρωί. Η αστυπαλίτικη σούστα έχει την τιμητική της στα πανηγύρια –κι αν δεν ξέρετε να τη χορεύετε, όλο και κάποιος θα σας πάρει από το χέρι να σας δείξει. Μέχρι να ανατείλει ο Ήλιος, θα έχετε μάθει τα βήματα και θα είστε έτοιμοι να σύρετε τον χορό στο επόμενο πανηγύρι –που δεν αργεί άλλωστε.

Μόλις 'κούσουμε λοιπόν το βιολί, πώς πετάν τα περιστέρια να πα' να πιουν νερό, έτσι σ'κώθ'κε ο κόσμος και παν' και πιάνουν τον χορό.

Τα πανηγύρια του καλοκαιριού, άλλωστε, έχουν άλλη γλύκα. Είναι πραγματικά μέρες χαράς και γιορτής, τόσο για τους ντόπιους όσο και για τους επισκέπτες του νησιού. Συνδυάζουν τις εθιμικές εκδηλώσεις στο πλαίσιο των θρησκευτικών επετείων, με την ανάγκη των πιστών να γλεντήσουν και να ξεδώσουν από την καθημερινότητα. Αλλά δεν κάνουν μόνο αυτό: δίνουν την ευκαιρία στους ντόπιους να ξεφαντώσουν μαζί μ’ εκείνους που ζουν στο εξωτερικό, ωστόσο γυρνάνε κάθε καλοκαίρι στον τόπο τους για να δουν τους συγγενείς και τους φίλους τους. Και δίνουν στους επισκέπτες του νησιού τη δυνατότητα να νιώσουν αυτή την αίσθηση χαράς και αγαλλίασης –να νιώσουν ότι ανήκουν πραγματικά σ’ αυτόν τον τόπο.

Τα πιο γνωστά, καλοκαιρινά πανηγύρια της Αστυπάλαιας, στα οποία αξίζει να πάτε, είναι του Προφήτη Ηλία (19/7), του Αγίου Παντελεήμονος (26/7), της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (5/8), της Παναγίας της Πορταΐτισσας (14-16/8), του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (28/8), της Παναγίας της Πουλαριανής (7/9) και της Παναγίας της Φλεβαριώτισσας (2/2) στη γιορτή της Υπαπαντής του Χριστού.

Το μεγαλύτερο πανηγύρι του νησιού γίνεται κάθε χρόνο «της Παναγίας». Οι τριήμερες εορταστικές εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στο προαύλιο της Παναγίας της Πορταΐτισσας, στη θέση Ροδιά –που πήρε το όνομά της από το δέντρο που υπήρχε στον περίβολο της εκκλησίας. Η Παναγία η Πορταΐτισσα, που βρίσκεται στις παρυφές του οικισμού της Χώρας, ιδρύθηκε από τον Όσιο Άνθιμο το 1762 και λειτούργησε για μεγάλο διάστημα ως γυναικείο μοναστήρι, ενώ αποτελεί το θρησκευτικό κέντρο του νησιού και το σημαντικότερό του προσκύνημα. Εκεί, λοιπόν, στον περίβολο της εκκλησίας, στήνεται μεγάλο πανηγύρι με τραγούδια και χορούς την παραμονή της Παναγιάς. Το κέφι μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ. Για την ακρίβεια, το γλέντι συνεχίζεται μέχρι και το επόμενο πρωί, δίνοντας την ευκαιρία στους πανηγυριστές να απολαύσουν μοναδικές εικόνες από την πιο μαγευτική ανατολή στο Αιγαίο, υπό τους ήχους του βιολιού και του λαούτου.

Ανήμερα της Παναγιάς, αφού τελειώσει η απογευματινή λειτουργία, το γλέντι συνεχίζεται με το Δείπνο της Αγάπης, κατά τη διάρκεια του οποίου οι γυναίκες του νησιού μαγειρεύουν και προσφέρουν τοπικά εδέσματα στους «ξένους» που επισκέφτηκαν το νησί στην χάρη της Παναγιάς, για να τους ευχαριστήσουν. Το γεύμα συνοδεύεται με άφθονο κρασί, μα πάνω απ’ όλα, όρεξη για χορό και τραγούδι.

Τέλος, την επομένη της Παναγιάς (16 Αυγούστου), γίνονται τα «Κουκάνια» –παραδοσιακά αγωνίσματα που απαντούν σε εθιμικές γιορτές και περιλαμβάνουν αγώνες δρόμου, αγώνες κολύμβησης, διελκυστίνδα, αυγοδρομίες, γιαουρτοφαγία, και, φυσικά, το περίφημο «Πιάσιμο του κόκορα», Πιάστε θέση με πανοραμική θέα και γελάστε με την ψυχή σας!

Αξίζει να επισκεφθείτε το Εκκλησιαστικό Μουσείο της Αστυπάλαιας που φιλοξενεί σπάνιες εικόνες και εκθέματα μεγάλης σπουδαιότητας, όπως για παράδειγμα μια εικόνα του Χριστού, χρονολογούμενη από τον 15ο αιώνα μ.Χ. κι έναν ξυλόγλυπτο Επιτάφιο του 17ου αιώνα μ.Χ..

Η αλήθεια είναι ότι τα αστυπαλίτικα πανηγύρια αποζημιώνουν πλήρως τον επισκέπτη του νησιού. Κουβαλάνε κάτι από την αθωότητα των παιδικών μας χρόνων. Θυμίζουν ίσως διακοπές στο χωριό ή κάτι από τα πρώτα ξενύχτια μας. Και δεν τα αλλάζουμε με τίποτα!

Τη Μαρία την γνώριζα από την Ναυτιλία και από τις συγκεντρώσεις της WISTA (Women in Shipping and Trading Association). Την πρόσεξα όμως, όταν κάποιο βράδυ, την άκουσα να μιλάει με πάθος για την Αστυπάλαια, το αγαπημένο νησί της.

Τις παραλίες του, τις ανατολές και τις δύσεις του. Τους ανθρώπους του, τις νοστιμιές του, τις παραδόσεις του, τις ομορφιές του. Τα πεντακάθαρα νερά και το γαλάζιο της θάλασσας.

Τα μάτια της λάμπανε, καθώς με ζέση εξηγούσε τι θέλει να προσφέρει στον τόπο που τη γέννησε. Κι όταν αναφέρθηκε στο Kallichoron Art Boutique Hotel, ένιωσα ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερο ξενοδοχείο. Ξαφνιάστηκα όταν μου τηλεφώνησε για να μου προτείνει να εκτεθούν έργα μου στους χώρους του. Όμως η γοητεία της Αστυπάλαιας που μου είχε ενσταλάξει εκείνη η βραδιά, μ’ έκανε να το σκεφτώ και ν’ αποφασίσω ένα ταξίδι-αστραπή στο νησί για να γνωρίσω και την Καρολίνα, τη συνέταιρό της και όλη την ομάδα του ξενοδοχείου.

Η φιλοσοφία των δύο κοριτσιών, είναι η πίστη τους στην πράσινη επιχειρηματικότητα, στην ανάπτυξη με απόλυτη αρμονία και σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον. Οι δυο τους αγωνίζονται, πρωτοτυπούν, επιχειρούν, βάζουν στόχους και τους επιτυγχάνουν.

Όμως το μεγαλύτερο ατού τους, είναι η θέα από το Kallichoron. Νύχτες μαγευτικές, με το ενετικό Κάστρο να λάμπει ανάμεσα στα σύννεφα, χειμωνιάτικες ακόμα, να υποδέχονται αχνορόδινα ξημερώματα, να ακολουθούν μεσημέρια κι ύστερα ηλιοβασιλέματα και δειλινά να ντύνουν το Κάστρο με χρώματα ονειρεμένα με καθήλωναν στο μπαλκόνι. Τι άλλο για να με πείσει, ποια δυσκολία να με αποτρέψει από το να πάω τα έργα μου εκεί και να γίνω μέρος μιας όμορφης δημιουργικής προσπάθειας;

Η άγρια φυσική ομορφιά, η εντυπωσιακή Ανατολή στο Αιγαίο, η πρόκληση να εξερευνήσω κάθε γωνιά, κάθε παραλία, εκείνο το απέραντο εξαγνιστικό γαλάζιο, η επιθυμία να βουτήξω και να απολαύσω την ηρεμία που υπόσχεται. Να περπατήσω στα καλντερίμια της γραφικής Χώρας. Κι ακόμα το γαλήνιο και χαλαρωτικό περιβάλλον.

Μα πιο πολύ με έπεισαν το πάθος των δύο κοριτσιών, η αγάπη τους γι αυτό που κάνουν και ο σεβασμός στις αρχές της ελληνικής φιλοξενίας.

Εύα Διβάρη
Εικαστικός

Ο μοναδικός οικισμός της Αστυπάλαιας, μέχρι τον 19ο αιώνα ήταν το Κάστρο. Έξω από το Κάστρο βρίσκονταν κάποια σπίτια, τα οποία έλεγαν στάβλους και κάποια ήταν κοντά και άλλα απομακρυσμένα στα χωράφια, για τις γεωργικές ανάγκες. Οι στάνες - μαντριά ήταν τα κτίσματα που διατηρούσαν οι κάτοικοι για τις κτηνοτροφικές ανάγκες.

Μετά το 1930 άρχισαν να κατασκευάζονται έξω από το Κάστρο σπίτια, ή να μετατρέπονται οι εκτός του Κάστρου στάβλοι σε σπίτια προσθέτοντας και νέους χώρους ή ορόφους.

Τα μεγαλύτερα σύγχρονα σύνολα οικιών, που δημιουργήθηκαν από στάβλους που υπήρχαν εκεί, ήταν η Μαλτεζάνα και το Λιβάδι, που είναι και το πιο εύφορο μέρος της Αστυπάλαιας. Άλλα μέρη στα οποία μπορούσε να βρει κανείς μικρά σύνολα σπιτιών είναι τα εξής: Σχοινώντας, Έξω Βαθύ, Μέσα Βαθύ, Πρώτο / Δεύτερο / Τρίτο Μαρμάρι, Τζανάκι, Άγ. Κωνσταντίνος, Βάτσες, κ.α.

Στην πρωτεύουσα συναντούσαμε δυο τύπους οικιών πολύ διαδεδομένους στα νησιά του Αιγαίου. Σύμφωνα με τον ένα τύπο που συναντούσαμε στο Κάστρο, τα σπίτια ήταν χτισμένα στην περιφέρεια κολλητά το ένα με το άλλο ώστε να σχηματίζουν ένα προστατευτικό τείχος. Αυτά τα σπίτια ονομάζονταν ξώκαστρα και στην αρχή δεν είχαν καθόλου παράθυρα.

Στο εσωτερικό του Κάστρου ήταν τα σπίτια τα κάστρινα, τα παλιά τα χρόνια, 400 περίπου, κι ήταν όλα τριώροφα, χτισμένα κολλητά το ένα με το άλλο, δημιουργώντας ένα δαίδαλο από δρομάκια και στενά, που μόλις χωρούσε να περάσει άνθρωπος, κι ήταν άλλοτε σκεπαστά από την "αυλή" που δημιουργούνταν από πάνω κι άλλοτε όχι. Μέσα στο Κάστρο έμεναν περίπου χίλια άτομα.

Ο οικισμός του Κάστρου αποτέλεσε τον πυρήνα του νεότερου οικισμού που δημιουργήθηκε σιγά σιγά απ' έξω με τις νέες οικιστικές ανάγκες κι επειδή έλειψε ο κίνδυνος των πειρατών.

Μια βόλτα στους διάφορους και διαφορετικούς οικισμούς του νησιού, αρκεί για να ανακαλύψετε την ιστορία και τις ιστορίες που διαμορφώνουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και την έντονη προσωπικότητα της Αστροπαλιάς!

Σας προσκαλούμε να ανακαλύψετε μόνοι σας το παρελθόν και το παρόν μας!

[Πληροφορίες: Αστυπάλαια: Ιστορία και Ιστορίες, από τον Ελευθέριο Φιλήμων Ξάνθο]

Άνοιξη στο Νησί! Το κάστρο, τα νησιώτικα αρχοντικά, οι βράχοι, τα πουρνάρια και οι υπέροχες αυλές που αγναντεύουν το Αιγαίο. Μπλεγμένες ευωδίες με πρωταγωνίστρια μια κοπέλα, την αρμύρα της θάλασσας και το πείσμα μιας βουκαμβίλιας που σκαρφαλώνει κι ανεβαίνει όλο χάρη.

Μπαλκόνια ξεπροβάλλουν ανάμεσα στα γραφικά μονοπάτια και κάθε πόρτα ανοίγει, θέλει να μοιράσει ιστορίες. Κρυφοκοιτάζεις μια μισάνοιχτη πόρτα, δίπλα μια γλάστρα με βασιλικό δροσίζει και δροσίζεται. Στάζει νερό, δροσοσταλιές! Μοιάζει με ποίημα ζωηρό η φύση όλη κι ο ουρανός, ένας ουρανός που καθρεφτίζει το Μεσογειακό ταμπεραμέντο!

Μυρίζει το θυμάρι, ο σχίνος, η αλισφακιά! Τα σπουργίτια χωρατεύουν, φαίνεται μοιράζονται κι εκείνα τις ιστορίες του χειμώνα τους, τα ταξίδια τους από το κρύο στη ζέστη. Οι θάμνοι μοιάζουν να γελούν, οι παπαρούνες χορεύουν, τρέχουν σα ρυάκια. Ασβέστης στις εκκλησιές, γαλάζια όνειρα σαν να θέλεις να χτυπήσεις τις καμπάνες με ορμή, κι ύστερα να τρέξεις, να! όπως κάνουν τα παιδιά πριν ν' αρχίσουν το κυνήγι, πριν βουτήξουνε στο πέλαγος.

Ο παππούς παίζει την κιθάρα του και ο βασιλικός ευφραίνεται, μοιράζει θησαυρούς. Ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα μας και αλλάζουν οι εποχές, τα κύματα ησυχάζουν κι αρχίζουν οι λαδιές. Βγαίνουν οι βάρκες στο γιαλό και τα κορίτσια πιάνουν το χορό.

Ήρθε η Άνοιξη στην Αστροπαλιά!

Για την αύρα της και την ενέργεια της επιλέγουν όλοι την Αστυπάλαια! Ένας εναλλακτικός προορισμός, σε σχήμα πεταλούδας, σε προσκαλεί το Πάσχα, να ανακαλύψεις τα χρώματα και τις μυρωδιές του.  

Έφτασε λοιπόν, η εποχή που το πράσινο ζωηρεύει, η θάλασσα ημερεύει και το μπλε του ουρανού ξεχύνεται και λούζει το ζωγραφισμένο τοπίο. Τα βράχια της Αστυπάλαιας γεμίζουν βότανα, θυμάρι, φασκόμηλο και σχίνο. Τα αγριολούλουδα ξεμυτίζουν, το ίδιο και οι κάτοικοι του νησιού. Χρώματα και αρώματα!

Ορθόδοξο Πάσχα σε όλη την Ελλάδα και τα τοπικά ήθη και έθιμα λαμβάνουν θέση σε κήπους και τραπέζια. Τα Πάθη και η Ανάσταση του Χριστού στην Αστυπάλαια, έχουν να επιδείξουν μια εναλλακτική πρόταση, βασισμένη στη φυσιολογία, τον τοπικό πολιτισμό και την κουλτούρα του νησιού.

Πρωταγωνιστούν οι μαργαρίτες, ένας ροδισμένος ουρανός και κάτι υπέροχα κουλουράκια, κίτρινου χρώματος, καμωμένα με ζαφορά, τον ανθό των άγριων κρόκων του νησιού και αγάπη από τη γιαγιά μας. Να προσθέσουμε και το γλυκό, τα λαζαράκια που φτιάχνονται απο φρέσκο ζυμάρι με κανελοζάχαρη! Το νησί, το Σάββατο μυρίζει κανέλα και ζάχαρη!  

Βιολί, λάουτο και το πέλαγος μπροστά κυματίζουν στο ρυθμό της θρησκευτικής κατάνυξης. Όταν έρθει η ώρα και το ρολόι δείξει μεσάνυχτα, το Σάββατο, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες του νησιού συγκεντρώνονται στον Άγιο Νικόλαο, στο Γιαλό ή στην Παναγία την Πορταϊτισσα, στη Χώρα για να γιορτάσουν όλοι μαζί παρέα.

Πάσχα στο Νησί, λοιπόν και η οικογένεια του Kallichoron Art Boutique Hotel σας εύχεται να περάσετε όμορφες και γαλήνιες ημέρες! Σας περιμένουμε!

Τηλέφωνο

+30 2243 061 935
+30 6936 889 888

Διεύθυνση

Χώρα, Αστυπάλαια,
85 900, Δωδεκάνησα

E-mail

info@kallichoron.gr
reservations@kallichoron.gr

Newsletter

Κατεβαστε το app

google playappstore
booking